Zapiekanka z bakłażanów

Zapiekanka z bakłażanów

- z czerwoną papryką, bazylią i serem feta

Warzywa stanowią kluczową rolę w kuchni tureckiej. Bakłażan, po turecku patlıcan, to z pewnością król warzyw w tym kraju. Turcja jest jednym z głównych producentów tego warzywa. Bakłażan sam w sobie jest bardzo nisko kaloryczny, jednakże chłonie oliwę jak gąbka, co trzeba mieć na uwadze przygotowując z niego danie. Bakłażany są bardzo zdrowe - stanowią źródło witaminy A, C, B, fosforu, potasu, wapnia oraz żelaza. Ponadto dowiedzione jest, że obniżają poziom cholesterolu, wspomagają kościec i wspomagają przemianę materii. Bakłażan nosi wiele nazw: oberżyna, gruszka miłosna (uważany jest za afrodyzjak), jajko krzewiaste, czy bakman, naukowa to psianka podłużna. Pochodzi prawdopodobnie z południowo-wschodniej Azji. 10 marca obchodzi się tzw. święto Bakmana, polegające na celebrowaniu dań z bakłażana. Żadne inne warzywo w Turcji nie jest przygotowywane na tak wiele sposobów. Są faszerowane, robi się z nich sałatki, roladki, czy sosy. Niewątpliwie bakłażan stanowi niezastąpiony składnik najróżniejszych dań. W tym przepisie oberżyna w roli zapiekanki.

Składniki:

• 1 bakłażan pokrojony na cienkie plasterki
• 4 czerwone papryki, pozbawione gniazd nasiennych, pokrojone na ćwiartki
• 2 łyżki oliwy
• 2 łyżki posiekanych świeżych liści bazylii
• 2 łyżeczki  suszonego tymianku ( w oryginale 2 łyżki świeżego, posiekanego)
• 150 gr sera feta, rozkruszonego
• świeżo zmielony pieprz
• sól

Przygotowanie:

1. Plasterki bakłażana oprósz solą i odstaw na 30 min. Następnie opłucz zimną woda i osusz na papierowym ręczniku.
2. Ćwiartki papryki rozłóż na rozgrzanej patelni skórka na dole lub na blasze skórką na górze. Piecz przez około 15 minut w piekarniku rozgrzanym do 220 stopni Celsjusza - do momentu aż skórka ściemnieje i pojawią się pęcherze. Odstaw papryki do ostygnięcia i przykryj je ściereczką. Obierz papryki ze skórki.
3. Na rozgrzanej oliwie lekko podsmaż bakłażana z obydwu stron.
4. Warstwy bakłażana i papryki układaj w tortownicy lub innej formie na przemian, posypując każdą serem feta, bazylią, tymiankiem i odrobiną pieprzu.. Zapiekaj w piekarniku w temperaturze 180 stopni Celsjusza przez około 20-30 minut.

Przepis zaczerpnięty - zmodyfikowany z "Podróże kulinarne. Kuchnia Turecka. Tradycyjne smaki i potrawy".

• Jeżeli lubisz oberżynę - tu znajdziesz inny przepis na: Nadziewane bakłażany

Smacznego!

Sajgonki wegetriańskie

Sajgonki wegetariańskie z ciasta ryżowego

- gotowane na parze z tofu, grzybami i sosem sojowym z sambal oelek

Tofu to twarożek sojowy otrzymywany w procesie koagulacji mleka sojowego. Został wynaleziony przez   Liu Ana w Chinach w 164 r. n.e. W Chinach obowiązuje nieco inna nazwa od tej, która przyjęła się u nas. Na Zachodzie używamy słowa tofu - to japońskie określenie, wedle chińskiej fonetyce powinniśmy nazywać twarożek dòufǔ. Chińskie tofu jest znacznie delikatniejsze i chudsze od tego japońskiego. Powodem różnicy jest sposób przygotowywania mleka sojowego w obu krajach. Tofu stanowi popularny składni dań także w kuchni koreańskiej, wietnamskiej, tajskiej i innych państwach regionu. Tofu stanowi bogate źródło białka. Ma to wyjątkowe znaczenie, ponieważ kuchnia chińska stosuje dietę raczej pozbawioną mleka, niskobiałkową. Ponadto twarożek zawiera wiele witamin oraz roślinnych tłuszczów nienasyconych. Tofu jest świetnym wynalazkiem dla ludzi zwracających uwagę na kalorie - ma ich bardzo mało i nie zawiera cholesterolu. Tofu jest popularnym składnikiem kuchni orientalnej i to zarówno mięsnych jak i bezmięsnych potraw. Są dwie odmiany tofu miękka i twarda. Jest proste w przygotowaniu i można przyrządzać na różne sposoby - na ostro, czy na słodko, pokrojone w kostkę, plasterki lub paseczki. 

Składniki:

• 2-3 suszone podgrzybki - kapelusze (w oryginale shiitake)
• 150 g tofu (użyłam typu silky)
• 8 okrągłych arkuszy papieru ryżowego
• 150 g poszatkowanej kapusty pekińskiej ( w oryginale bok choy)
• 1 dymka drobno posiekana
• 1 łyżka prażonej cebuli

Sos sojowy: 

• 1 łyżka jasnego sosu sojowego
• 1 łyżeczka chińskiego octu ryżowego lub winnego
• 1/2 łyżeczki sambal oelek
• 1/2 łyżeczki oleju sezamowego -użyłam rzepakowego

Przygotowanie:

1. Grzyby włóż do miseczki i zalej wrzątkiem, odstaw na około 10 minut, po to aby zmiękły. Odcedź i pokrój drobno. Pokrój drobno tofu i zalej 2 łyżeczkami sos sojowego.
2. Do większego talerza o lekko głębszym dnie wlej gorącą wodę i delikatnie zamocz każdy z arkuszy ciasta ryżowego - aby stał się miękki i elastyczny. Wyjmij ostrożnie, ponieważ arkusze łatwo pękają. Połóż płat papier ryżowego na drewnianej desce i nałóż na każdy tofu, poszatkowaną dymkę, grzyby, prażoną cebulkę i kapustę. Zroluj papier ryżowy wokół nadzienia jak w tym przepisie: Sajgonki z kurczakiem.
3. Ułóż sajgonki na w garnku do gotowania na parze. Gotuj na parze przez 5 minut pod przykryciem na niedużym ogniu. Podawaj z dodatkiem sosu.

Przepis zaczerpnięty zmodyfikowany "Podróże kulinarne. Kuchnia Chińska. Tradycyjne smaki i potrawy" Rzeczpospolita

Smacznego!

Oreo Mini Cheesecakes

Mini serniczki

- spód z ciastek Oreo, środek z bananem i wiórki kokosowe na wierzchu - to nam Marysia poszalała, wolna amerykanka niemalże!

 Sernik swoją drogę przebył od starożytnej Grecji i Rzymu po Nowy Jork. Pojawiał się na salonach we Włoszech, Austrii trafił i świetnie zadomowił się również w Polsce. Dziś prezentacja - modyfikacja w formie mini serniczków - czyli co się da zrobić mając formę do muffinków, pomysł i czekoladowe ciasteczka Oreo. Kilka słów o samych ciasteczkach Oreo. Receptura została opracowana przez firmę National Biscuit Company, dzisiaj funkcjonująca pod nazwą Nabisco, w 1912 roku w fabryce w Chelsea w Nowym Jorku. Firma szybko wzięła się za promocję ciastek, 14 marca już miała gotowy znak towarowy produktu, który tak naprawdę był imitacją Hydrox Cookies marki Sunshine,  wprowadzonych a rynek w 1908 roku. W 1921 roku firma zmieniła nazwę z Oreo Biscuit na Oreo Sandwich, a w 9174 roku na Oreo Chocolate Sandwich Cookie, ostatecznie poprzestając na samym Oreo w logo produktu. Skład ciasteczek od początku ulegał mniejszym i większym zmianom, od 2006 roku ostatecznie zaczęto je produkować na bazie tłuszczu roślinnego. Pochodzenie samej nazwy Oreo jest nieznane. Istnieje kilka przypuszczeń - m.in, że pochodzi od greckiego słowa "oreo" oznaczającego piękny, ładny, dobrze zrobiony. Co bardziej kreatywni wysnuli teorię, że oreo, jest kombinacją pochodzącą od słowa k-re-m, a "o" symbolizuje ciastka. Ostatnia, przyziemna grupa jest zdania, że nazwa oreo, została skonstruowana w taki sposób, aby być krótką i łatwą do zapamiętania. Ogromna kampania reklamowa ciasteczek Oreo trwa nieprzerwanie od wielu lat, co roku podbijając nowe kraje. W Polsce Oreo gości na półkach sklepowych od 2011 roku, a reklamy produktu są dobrze znane chyba każdemu Polakowi. Spróbujmy zatem wariacji na temat tego amerykańskiego cudu!

Składniki:
Spód:

• 180g ciasteczek Oreo
• 50g masła

Masa:

• 500 g zmielonego sera na sernik 
• 3/4 szklanki cukru 
• 1 łyżka cukru wanilinowego (dałam 1/2 paczki) 
• 2 łyżki budyniu w proszku waniliowego
• 2 jajka
• 1 banan
• sok z cytryny (1 spory plasterek) 
• ewentualnie: cukier do posypania 

Kruszonka:

•  1/2 szklanki wiórków kokosowych
• 2 łyżki masła
• 1 łyżka cukru

Przygotowanie:

1.  Ciasteczka kruszymy na drobny pył najlepiej tłuczkiem. Dodajemy roztopione masło. Powstałą masą wyklejamy foremki do muffinek.
   
   
   
   
   
2. Ser rozdrabniamy (użyłam zwykłego białego) dodajemy cukier, cukier wanilinowy i budyń mieszamy.
3. Dodajemy jajka i miksujemy na jednolitą masę. Przekładamy na czekoladowe spody.
4. Banany kroimy na plasterki, maczamy w soku z cytryny kładziemy na masę posypujemy cukrem.
   
   
   
   
   
5. Przygotowujemy kruszonkę: masło roztapiamy, dodajemy wiórki i cukier mieszamy. Nakładamy łyżeczką na serniczki.
   
   
   
   
   
6. Pieczemy w 150 stopniach przez 30 minut.

Uwagi: Zamiast ciasteczek Oreo spód można zrobić ze zwykłych czekoladowych.

Smacznego!

Przepis pochodzi z:  Kwestii Smaku

Pasta al Salmone Affumicato

Makaron z wędzonym łososiem

- przyjaźń z włoskim makaronem kwitnie w najlepsze

Pasta z wędzonym łososiem należy do standardowo serwowanych dań w okresie Walentynek. Jest znanym daniem dla wszystkich Włochów. Może światowo nie jest tak popularną potrawą jak spaghetti bolognese, czy carbonara, niemniej jednak jest na pewno równie smaczna. Subtelny słono-kremowy smak sprawia, że danie staje się prawdziwą ucztą dla podniebienia każdego smakosza. Jest to danie szybkie i łatwe w przygotowaniu, jak wiele past włoskich. 

Składniki:

• 250 g makaronu ugotowanego al dente - użyłam wstążek
• 100-150 g opakowania wędzonego łososia - użyłam sałatkowego
• 1/2 poszatkowanej drobno czerwonej cebuli
• 3 łyżki opłukanych kaparów
• sól, świeżo zmielony pieprz do smaku
• 1/4 szklanki oliwy
• 1 szklanka gęstej śmietany (zmieszajałam ją ze śmietanką 30%)
• ewentualnie: starty parmezan do posypania po wierzchu

Przygotowanie:

1. Na średnio rozgrzaną patelnię z oliwą wrzuć cebulę i smaż aż się zeszkli, ale nie zbrązowieje. Dodaj wędzonego łososia i smaż aż ten przestanie być przezroczysty - około 2 minut.
2. Dolej śmietanę i kapary. Spróbuj i w razie konieczności przypraw solą i pieprzem. Kapary i wędzony łosoś z natury są słone zatem zalecam ostrożność w doprawianiu.
3. Gotuj sos bez przykrycia do momentu aż straci 1/3 swojej objętości. Dodaj ugotowany al dente makaron i wymieszaj całość. Posyp startym parmezanem i dodaj rukolę według uznania. Podawaj ciepłe.

Przepisy na inne włoskie pasty znajdziesz tutaj:

• Makaron Nierządnicy: Pasta alla Puttanesca 
• Spaghetti Neapolitańskie: Spaghetti Napoletana

Smacznego!

Pide ze szpinakiem i serem

Pide ze szpinakiem i  serem feta

- 8 sztuk dowodu, że szpinak można polubić

W Polsce chleb pełni ważną rolę, w Turcji okazuje się, że jeszcze ważniejszą. W przeciwności do kuchni polskiej, w tureckiej, chleb nie musi być wyrośnięty, może być równie dobrze w formie cienkiego placka. Pide jest z ciasta drożdżowego, Turcy spożywają go głównie wieczorem podczas trwania postu - ramadanu. Na świecie to właśnie pide zdobyło największą popularność wśród pieczywa tureckiego. Ciasto do pide należy ugniatać tak długo, aż stanie się miękkie i puszyste - następnie zostawić do wyrośnięcia. Z ciasta tworzy się koła, a z nich często tworzy się tzw. łódeczki, których środek jest zawsze cieńszy od brzegów. Zanim się je wyłoży na blachę koniecznie trzeba je skropić oliwą. Jeżeli nie zawierają farszu, Turcy wyciskają na cieście wzory rombów lub kwadratów. Pieczywo spożywa się jeszcze ciepłe i chrupiące zarówno do zup, jak i głównego dania.

Składniki:

Ciasto:

• 1/2 kostki drożdży
• 450 g mąki pszennej
• 1 łyżeczka soli
• 1 łyżeczka cukru

Nadzienie:

• 1/2 pęczka dymki, pokrojonej w cienkie talarki
• 400 g mrożonego szpinaku (w oryginale 600 g świeżego)
• 200 g sera feta, pokruszonego
• 1/2 łyżeczki kuminu
• 2 łyżki oliwy
• sól
• świeżo zmielony pieprz
• plasterki cytryny do przybrania
• dodatkowy kumin do posypania

Przygotowanie:

1. W niedużej misce, zalej 1 szklanką ciepłej wody rozkruszone drożdże. Dodaj cukier i wymieszaj. Wsyp mąkę do większej miski i przesiej z solą. Połącz wszystkie składniki razem i wyrób na gładkie ciasto. Przykryj miskę i odstaw ją w ciepłe miejsce na około 45 minut.

2. Wyrób ciasto na stolnicy z dodatkiem mąki. Podziel na 8 mniej więcej równych porcji. Z każdej rozwałkuj placek, na który nałożysz nadzienie.

3. Umyj i odsącz szpinak z nadmiaru wody - możliwie jak najlepiej. Jeżeli używasz świeżego szpinaku wpierw sparz przez kilka sekund we wrzątku, następnie opłucz zimną wodą. Grubo posiekaj i połącz z serem feta oraz szczypiorkiem, solą, pieprzem i kminkiem. Dobrze wymieszaj aby szpinak połączył się proporcjonalnie ze szpinakiem i szczypiorkiem.

4. Z każdego placka z nadzieniem uformuj łódeczkę i mocno zagnieć ciasto przy końcach, aby ciasto nie rozeszło się podczas pieczenia. Ciasto skrop oliwą i posyp dodatkowymi nasionami kuminu.

5. Zapiekaj przez około 20-25 minut w temperaturze 180 stopni Celsjusza, do momentu aż pide się zarumienią. Podawaj z kawałkami cytryny do skropienia szpinaku.

Przepis zaczerpnięty - zmodyfikowany z "Podróże kulinarne. Kuchnia Turecka. Tradycyjne smaki i potrawy".

Tutaj znajdziesz przepis na: Pide z mięsem mielonym

Smacznego!

Kalmary z sola i pieprzem

Kalmary z solą i pieprzem

- chrupiące, miękkie, rozpływające się w ustach

Kalmary inaczej kałamarnice - należą do gatunku głowonogów i są zaliczane do owoców morza. Większość kałamarnic nie przekracza długości 60 cm. Jednakże, istnieją kałamarnice olbrzymie, które potrafią osiągnąć aż 14 metrów długości. Kałamarnice mają największe oczy w królestwie zwierząt. Legendarny stwór morski, znany z wielu powieści  i filmów (m.in. Piraci z Karaibów), prawdopodobnie jest  wykreowany na wzór kalmara - giganta. W lutym 2007 roku u wybrzeży Antarktydy połowiono kolosalnej wielkości kałamarnicę o długości około 10 m i ważącej blisko pół tony. Był to największy udokumentowany okaz głowonoga jak do tej pory. Wiele gatunków kalmarów jest popularne na talerzach w kuchni chińskiej, wietnamskiej, filipińskiej, koreańskiej japońskiej, a także portugalskiej, hiszpańskiej oraz włoskiej. Sama nazwa kalmary wywodzi się od włoskiego słowa calamaro. Brzmi znacznie bardziej poetycko aniżeli kałamarnica, to pewne. Kalmary stanowią źródło magnezu, miedzi (wysoka zawartość), selenu, witaminy B12 oraz ryboflawiny. Podsumowując: jedzmy kalmary, bo zdrowe!

Składniki:

• 300 g pierścieni z kalmarów
• 1-2 łyżki mąki kukurydzianej
• 1 łyżeczka soli
• 1/2 łyżeczki pieprzu 
• olej do głębokiego smażenia
• cytryna do skropienia kalmarów

Przygotowanie:

1. Przekrój kalmary na pół i obtocz w  panierce utworzonej z mąki, soli i pieprzu.
   
   
2. Podgrzej olej na patelni lub woku i smaż kalmary w głębokim tłuszczu przez około 3-4 minuty aż zmiękną i lekko zarumienią się. Odsącz tłuszcz na papierowym ręczniku.
   
   
3. Podawaj kalmary skropione cytryną lub z ostrzejszym sosem. 

Przepis zaczerpnięty - zmodyfikowany z "Podróże kulinarne. Kuchnia Wietnamska. Tradycyjne smaki i potrawy".

Smacznego!

Gugelhupf

Gugelhupf

- Marysia prowadzi językiem przez Austrię

Pierwszy raz nazwa pojawiła się w 1902 roku. Gugelhupf jest ciastem charakterystycznym dla Austrii, południowych Niemiec, Szwajcarii i Alzacji. Jest to proste i szybkie ciasto w przygotowaniu. Konieczna jest forma z kominkiem. Przepis pochodzi od Austriaczki z dalekiej doliny. Prawdopodobnie, "Gugel-"wywodzi się od niemieckiego słowa oznaczającego kaptur, natomiast "-hupf" oznacza żółtko. Podobnież polskim odpowiednikiem babki. Gugelhupf było deserem wybranym jako reprezentujące Austrię podczas przewodnictwa tego kraju w Unii Europejskiej w 2006 roku. 

Składniki:

• 15 dkg masła
• 3/4 szklanki cukru
• 2 2/3 szklanki mąki
• 4 jajka
• 1 cukier wanilinowy
• 1 proszek do pieczenia
• 10 dkg rodzynek

Przygotowanie:

1. Namaczamy rodzynki.
2. Cukier mieszamy z cukrem wanilinowym, masłem i 4 żółtkami.- białka będą potrzebne do piany. Masło proponuję dużo wcześniej wyjąć z lodówki tak aby było miękkie.
3. Dodajemy stopniowo mąkę wymieszaną z proszkiem do pieczenia, mieszamy. Jeśli ciasto jest za suche można dolać trochę wody. Dosypujemy rodzynki.
   
   
   
4. Na koniec delikatnie dodajemy ubitą na sztywno pianę z białek.
5. Całość wylewamy do natłuszczonej i posypanej bułką formy z kominkiem.
   
   
   
6. Pieczemy w 180 stopniach przez godzinę. Po wyciągnięciu można przyozdobić polewą czekoladową.
   
   
   

Uwagi: z tego samego ciasta można zrobić bułeczki - zamiast do formy z kominkiem ciasto wkładamy do foremek na muffinki.

Smacznego!

Fried Spring Onion Pancakes

Naleśniki z dymką

- z ulic chińskich do domu

Fried Sprig Onion Pancakes po raz pierwszy spróbowałam w Chinach. Może przygotowanie dalekie było od podstawowych Oczekiwań Inspekcji Sanitarnej, ale było ciepłe i świeże. Na chłodny, wietrzny poranek najlepsze - szybko syciło pusty żołądek. Prowadzona sentymentem chińskiego ulicznego jedzenia,  postanowiłam przygotować wspomnieniowe śniadanie. Z pewnością nie jest to lekka kuchnia, ze względu na smażenie plus nadzienie ze smalcem, ale wiosna idzie, rower jest, tłuszcz się spali. Komu niestraszne kalorie, zachęcam: 

Składniki na 4 porcje:

• 1 szklanka mąki pszennej
• 25 g smalcu 
• 3 łyżki drobno posiekanej dymki
• 1/2 łyżeczki soli
• olej do smażenia

Przygotowanie:

1. Mąkę wsyp do miski. Powoli wlej 120 ml gorącej wody. Zmieszaj i wyrób ciasto. Okryj folią i odstaw na pół godziny. Zroluj na kształt walca i podziel na 4 większe lub 8 mniejszych równych porcji. Każdą z części rozwałkuj na kształt serca, zrób niewielkie wgłębienie rozsmaruj smalec, posyp dymką i oprósz solą. 

 2. Brzegi ciasta złóż nad nadzieniem, zaciśnij i sklej. odwróć na drugą stronę i każdy naleśnik rozwałkuj na okrąg o średnicy około 8 centymetrów.

3. Na patelni rozgrzej olej. Smaż naleśniki przez 4 minuty, równocześnie często obracając. Należy uważać, aby się przypaliły się. Podawaj jeszcze gorące, przybrane frędzelkami z dymki i z sosem sojowym. Możesz zjeść też same. 

Oryginalne Fried Spring Onion Pancakes sprzedawane na ulicy w Yiwu w Chinach:

Smacznego!

Burrito

Burrito z wołowiną

- alias taco de harina 

Burrito jest tworem kuchni Meksyku oraz kuchni Tex-Mex (teksańsko-meksykańskiej). Wersja meksykańska jest mniejsza, uboższa w składniki, a także znacznie mniej popularna niż ta amerykańska. Tradycyjne meksykańskie burrito jest zazwyczaj małe i cienkie. Najczęściej zawiera  jeden lub dwa składniki. Tak zwane jedzenie na wynos od zawsze było popularne w Meksyku - już za czasów Azteków zawijano fasolę oraz inne składniki w placek tortilli. Mimo, że myśląc o kuchni meksykańskiej, prawie każdy wymieni burrito, samo danie wcale w tym kraju nie jest tak popularne. Pochodzi z północy Meksyku i tylko tam jest w zasadzie powszechne. Dokładne pochodzenie współczesnego burrito nie jest znane.  Prawdopodobnie pochodzi z okresu XIX wieku z okolic Doliny Kalifornijskiej, gdzie były pola uprawne. Danie stało się powszechne w środowisku rolników. Meksykańska fama głosi opowieść - historię Juana Mendeza, który sprzedawał tacos na ulicach, używając osła jako środku transportu siebie i sprzedawanej żywności w okresie rewolucji meksykańskie w latach 1910-21 w Bella Vista (okolice Ciudad Juárez) w Chihuahua. Aby żywność utrzymała jak najdłużej ciepło, owijał jedzenie w duże pszenne tortille domowej roboty.  Sprzedawca odniósł sukces, a jego produkty były okryte sławą tak wielką, że na szerokości całej meksykańskiej granicy poszukiwany był sprzedawca z Burrito. Skąd wzięła się nazwa burrito? W języku hiszpańskim burrito oznacza osiołek (burro = osioł), a sprzedawcy zawsze towarzyszył wierny osioł. Nie wiem, czy historia prawdziwa, ale urocza.

Składniki

• 500 g mielonej wołowiny
• 1 czerwona cebula, drobno posiekana
• 1 ząbek czosnku , drobno posiekany
• 1 puszka czerwonej fasoli (350 g), opłukanej
• 1 puszka krojonych pomidorów (400 g)
• 1 łyżeczka sproszkowanego kminku
• 1/4 łyżeczki ostrej papryki
• 1/2 szklanki wody
• 1 łyżka oliwy
• 1/2 szklanki startego żółtego sera
• ewentualnie:sól, jogurt naturalny lub śmietana
• 4 duże placki tortilli

Przygotowanie:

1. Na patelni z rozgrzaną oliwą usmaż wołowinę aż ta się zarumieni - co jakiś czas mieszaj. Dodaj cebulę, czosnek, kminek oraz paprykę. Podgrzewaj i mieszaj do momentu aż cebula się zeszkli. Dodaj rozdrobnione pomidory, następnie fasolę. Dolej wody. Duś na wolnym ogniu, bez przykrycia aż całość zgęstnieje. Dodaj  śmietanę lub jogurt. Dopraw ewentualnie solą.  

2. Na drugiej patelni na rozgrzanej oliwie wyłóż placek tortilli. Przełóż na drugą stronę. I wyłóż farsz na połowę tortilli. Posyp po wierzchu farszu starty ser. Przykryj tortille i smaż przez około 1 minutę. Ostrożnie przełóż na talerz. 

3. Tortille z burrito podawaj na ciepło. Możesz udekorować śmietaną lub guacamole: Przepis na guacamole
Oryginalnie burrito powinno być owinięte tortillą jak w przepisie: Tortilla z kurczakiem. Użyłam małych płatów tortilli stąd też moje burrito przybrało z goła inną formę.

Smacznego!

Quesadilla

Quesadilla

- ciągnąca się serem rozkosz dla podniebienia z kurczakiem

Quesadilla, to dwa placki tortilli, koniecznie wypełnione serem. Reszta składników już jest kwestią uznaniową. Może być z mięsem różnego rodzaju, papryką, cebulą, chilli, kukurydzą -  czyli wszystkim tym, z czego słyną meksykańskie pola uprawne. Quesadilla pochodzi z okresu kolonialnego Meksyku. Z upływem lat przybywało wariacji i eksperymentów kulinarnych odnoszących się do tego dania. Oryginalnie quesadilla była pieczona bez dodatku tłuszczu aż do całkowitego roztopienia sera. W tym przepisie smażone na oliwie z dodatkiem kurczaka, czerwonej cebuli, papryki i przypraw.

Składniki:

• 1 łyżka oliwy
• 2 zmiażdżone ząbki czosnku
• 2 drobno posiekana mała czerwona cebula
• 1/4 łyżeczki sproszkowanej ostrej papryki
• 2 łyżeczki sproszkowanego kminku
• 1/2 drobno posiekanej czerwonej papryki
• 1 mała pierś kurczaka podzielona na małe kawałki usmażonego kurczaka lub z grilla
• 2 duże pszenne tortille
• 1/2 szklanki startego żółtego sera

Przygotowanie:

1.  Drobno pokrojonego kurczaka usmaż na szybko na patelni (dodałam przyprawy gyros). Odstaw kurczaka. jeżeli masz dostęp do grilla możesz przygotować kurczaka i dopiero później pokroić go na drobne kawałki.

2. Na rozgrzanej patelni z oliwą usmaż cebulę i czosnek - aż do zeszklenia cebuli. Dodaj przyprawy: ostrą paprykę i kminek - dokładnie wymieszaj. Wrzuć na patelnię paprykę i smaż wszystko, aż ta lekko zmięknie. Dołóż na patelnie wcześniej przygotowanego kurczaka. Wymieszaj składniki i zdejmij z ognia. 

3. Na rozgrzaną lekko natłuszczoną oliwą patelni wyłóż jeden płat pszennej tortilli. Wyłóż połowę startego sera, warzywa z kurczakiem, a na to pozostałą część sera. Przykryj drugim płatem tortilli i smaż na średnim ogniu do osiągnięcia lekko przyrumienionego koloru.

Spróbuj odwrócić tortillę do góry nogami, aby obsmażyć ją z drugiej strony. Jeżeli nie czujesz się pewnie z tym pomysłem, możesz przełożyć tortillę na talerz, następnie ostrożnie zsuń na patelnie, tak aby na wierzchu była strona przyrumieniona. Zdejmij z ognia, kiedy uznasz, że obie strony mają równomiernie złocisty kolor. 

4. Pokrój tortillę na 4-6 części i podaj np. ze śmietaną, czy sosem guacamole. Przepis znajdziesz tutaj: Przepis na guacamole

Smacznego!